شب های سرگشتگی

غم دل با تو بگویم که عزیزِ دل و جانی

نشود سیر شوم هر قدری هم که برانی

بخدا عاشق و زارم،بخدا چاره ندارم

چه کنم با غم و دلشوره و با این نگرانی

صنمی،لاتی،"عزایی"،هبلی،موتو کلاوی

همه شب با دل و عقلم غم دل کرده تبانی

دل و دلواپسی از نوع که دیوانه شد از غم

نشود حال دلم "به" چه کنم درد نهانی

ندهی بوسه که،از خود بکنی باز که بی خود

همه شب نیش زدی بر دل و جان نیش زبانی

سرگشته

شب های سرگشتگی...

شب های سرگشتگی...

تو حالم را نمی بینی کمی امشب که غوغاییستبه خاکستر نشستم من ببین حالم تماشاییستبه زندان رفته می داند غمِ دل را که زندان استکسی دیگر نمی فهمد نصیبم حسِ تنهاییستقسم بر جان شیرینم که هر کس عاشقی کردهدر آخر دیده پایانش فقط یک دردِ تنهاییستخمارم درد دارم کاش مرفینم شوی یک شبدلم دلخسته از این حس تنهایی و شیداییستتو را دیدم کنارِ ساحلِ شهرم ولی تنهاخودت امشب بگو با خود که این ها رسم لیلاییستبه چشمش دیده هرکس درد پوتیفار تنها راجفا بی شک از آیین پر دردِ زلیخاییست سرگشته شب های سرگشتگی...

نازنینان شاعران را خوش دلی تقدیر نیست

هیچ کس مانند من هم با خودش درگیر نیست

در رفاقت،از رفیقم من شکستم بار ها

شب های سرگشتگی...